Archive for March 5th, 2010

05/03/2010

Bartosz Brożek, “Some Remarks on the Naturalization of Law”

The paper for the next discussion can be found here.

Tags:
05/03/2010

Neuroscience and the Soul:The Dualism of John Carew Eccles (by J. Allan Hobson)

Ciekawy artykuł o Ecclesie, o którym dziś wspominaliśmy można znaleźć pod tym adresem.

Poniżej ten sam tekst do ściągnięcia jako .pdf

Pobierz plik

Tags:
05/03/2010

Short review: Suzanne Kremer, “Ludzkie poznanie a proces uszczegóławania zdarzeń”

„Ludzkie poznanie a proces uszczegóławiania zdarzeń” Suzanne Kremmer

1. Główne kwestie tekstu:

Sposób konceptualizacji świata, kategoryzacja doświadczeń tak, aby można było o nich myśleć i na nich działać oraz komunikować się.

Językoznawstwo kognitywne- bada sposób, w jaki forma leksykalna i gramatyczna wyraża treści semantyczne, oraz odnosi te analizy językowe do badanych niezależnie procesów i zdolności poznawczych.

Typologia języków- zajmuje się związkiem formy językowej ze znaczeniem, ale poprzez badanie zakresu i różnic pomiędzy poszczególnymi językami na całym świecie.

Założenie Kremmer to podejście kognitywno- typologiczne.

2. Typologia kognitywna pozwala stwierdzić, że im więcej jest języków, które wprowadzają rozróżnienie między konkretnymi znaczeniami lub też podporządkowują dwa znaczenia jednemu pojęciu, tym większe jest prawdopodobieństwo, że ludzie mają uniwersalną skłonność do zauważania takich zależności i gramatycznego[1] kodowania ich w języku np. z powodu bliskiego powiązania poznawczego znaczeń.

Przykład: pojęcie posiadania [konstrukcja predykatywno- posesywna]

W różnych rodzajach języków ujmuje się je odmiennie:

(1)   Związek między posiadaniem a lokalizacją. W wielu językach, aby powiedzieć, że ktoś coś posiada mówi się dosłownie, że posiadana rzecz jest „przy”, „z”, „w ręku”, czy też „w domu” posiadającego- tak jest np. w języku wschodnioafrykańskim.

(2)   Ujęcie formalne. W większości języków europejskich nie występuje powiązanie pomiędzy lokalizacją a posiadaniem np. w języku angielskim.

(3)   Ujęcie w południowoamerykańskim języku guarani polega po prostu na ukazaniu związku między opcjonalnym posiadającym a posesywną grupą rzeczownikową.

Lokalizacja w guarani w ogóle nie jest powiązana z posesywnością, lecz wymaga fraz adpozycyjnych jasno opisujących miejsce, w którym znajduje się przedmiot.

Wniosek: kategorie posiadania i lokalizacji są ze sobą poznawczo powiązane, przy czym kategoria lokalizacji jest podstawowa- w większości języków jest historycznie bądź derywacyjne pierwsza. Konstrukcje dotyczące posiadania często bywają wyraźnie lokalizacyjne, natomiast raczej nie obserwuje się zjawiska odwrotnego.

Wykorzystanie tej metodologii pozwala zaobserwować, które znaczenia ludzie najchętniej kategoryzują łącznie, a które oddzielnie, co z kolei umożliwia stworzenie podstaw kategorii pojęciowych opartych o gramatykę. Kremmer uważa, że dzięki analizie semantycznej można precyzyjnie określić relacje pomiędzy kategoriami pojęciowym. Wyniki tego zabiegu określa jako „mapy semantyczne badanych domen pojęciowych.”

Podstawowa struktura semantyczna prostego zdarzenia: proste zdanie [dlatego nie skupiamy się w badaniach nad relacjami języków na większych jednostkach np. całych tekstach czy akapitach]


[1] Dlaczego koncentrujemy się na gramatycznych kategoriach, nie natomiast na leksykalnych lub innych kategoriach języka?

Typolodzy skupiają się na gramatyce, czyli elementach związanych z morfologią i składnią, dlatego, że reguły gramatyczne są względnie ograniczone w porównaniu z możliwościami jakich dostarcza leksyka. Problemy takie jak czas gramatyczny (stosunek czasu mówienia do czasu opisywanego wydarzenia) czy lokalizacja mogą zostać rozwiązane na ograniczoną ilość sposobów, co pozwala na precyzyjne badania w tym zakresie.

Ponadto dzięki skupieniu się na gramatyce pomija się w większej części problem nieprzekładalności określonych wyrażeń konkretnych w dwóch językach, nieuniwersalnych doświadczeń.

Tags:
05/03/2010

Short review: L. Shapiro, Making sense of mirror neurons, Synthese (2009) 167, pp. 439-456.

Short review: L. Shapiro, Making sense of mirror neurons, Synthese (2009) 167, pp. 439-456.

1. Summary

    (a)    Thesis: Mirror neuron system (MNS) is a component of a sensory system (a sixth sense, so to speak) that has the function to perceive actions.

    (b)   Experimental setting:

    Experiment 1: Data concerning cell’s receptive field is important to establish the properties of cells involved in neural processing. These data is displayed in the form of a tuning curve. The tuning curve illustrates how the cell responds to a certain stimuli (sound, visual etc.). Mirror neuron function can be measured using a tuning curve. The experiment consisted in measuring the tuning curve of three mirror neurons in a monkey. One mirror neuron was more sensitive to the action of grasping an object with an intention to eat, another was more sensitive to the action of grasping an object with an intention to place it in a container. The third mirror neuron did not discriminate between the two actions.

    Experiment 2: Two clusters of mirror neurons in humans were studied using a fMRI. With an increased exposure to the stimulus, which was a movie showing a human hand grasping an object, the tuning curves derived from the activity of these two clusters of mirror neurons were systematically flattening.

    2. Comment

    Experiments revealed that mirror neurons possess similar features to cells involved in processing sense data. First experiment showed that mirror neurons distinguish between actions carried out with different intentions. Cells involved in processing sense data also have an “ability” to distinguish between different aspects of the same category of stimuli (e.g. discrimination between colours which fall into the category of visual stimuli). Second experiment revealed that mirror neurons show the effects of habituation when exposed to repetition of the same stimuli. Cells involved in the processing sense data also show effects of habituation in such circumstances. The results of these experiments reinforce the thesis that MNS functions as a sense, similar in some aspects to other senses. What differentiates this particular sense from others is, above all, it’s object which is an action.

    Tags:
    05/03/2010

    Uwagi do tekstu: A. Shaw, Neuroscience and Moral Philosophy: Applications and Exaggerations.

    Uwagi do tekstu: A. Shaw, Neuroscience and Moral Philosophy: Applications and Exaggerations.

    Autor podjął się zanalizowania w swojej przyszłej pracy niezwykle ciekawego zagadnienia, czyli związków pomiędzy moralnością i neuroscience. Od innych tekstów dotyczących tego tematu praca Autora odróżnia się interesującą perspektywą, z której związki będą badane związki pomiędzy nauką i moralnością. Już w pierwszy zdaniu wstępu (Intro) ujawnia główny pomysł swoich badań. Mianowicie, moralność z punktu widzenia nauk biologicznych będzie analizowana przez skonstruowanie (każdorazowo) wizji natury ludzkiej zakładanej przez różne systemy moralne z wizją natury człowieka, która zaczyna pojawiać się wraz z rozwojem neuroscience. Ten pomysł jest zdecydowanie najmocniejszym punktem pracy.

    Krótkie streszczenie

    W pierwszej części (“Moralities” and shifting conceptions of human nature) Autor omawiać będzie trzy grupy teorii moralnych i połączone z nimi koncepcje natury ludzkiej, są nimi koncepcje: (1) Klasyczne, (2) Scholastyczne/Religijne, (3) Oświeceniowe. W przypadku filozofów klasycznych centralnym pojęciem będzie pojęcie eudajmonii (Platon, Arystoteles, Stoicy). Z kolei analizy natury ludzkiej nazwane przez Autora Scholastycznymi/Religijnymi będą mocno uproszczone – jak sam Autor uczciwie zaznacza – oraz prowadzone głównie w oparciu o interpretację genezy i funkcji Siedmiu Grzechów Głównych i Dziesięciu Przykazań. Koniec części pierwszej to dwie, oświeceniowe wizje człowieka w systemach moralnych: (1) Kant/Locke – czyli prymat rozumu, (2) Hume/Smitch – zmiana wizji Kantowskiej poprzez dodanie do rozumu emocji i to im przyznanie pierwszorzędnej roli w formułowaniu sądów moralnych.

    Druga część pracy (Neuroscientific Findings in relation to philosophical thories) polegać będzie na odniesieniu wyników rozważań w części pierwszej do relewantnych badań z zakresu neuroscience. Nie wiedzieć jednak czemu, kolejność pracy zostaje odwrócona i tym razem zaczynamy od Oświecenia, gdzie koncepcja Kanta/Smitha jest porównana z teorią modułu normatywnego zaproponowanej przez Damasio i Hausera. A prace Hume’a/Smitcha z pracami poświęconymi roli emocji w sądach normatywnych (Haidt), neuronom lustrzanym i reciprocity. Człowiek Scholastyczno/Religijny również znajduje potwierdzenie z neuroscience (Tancredi i wrodzone unikanie SGG etc.). Ostatnim punktem tej części jest więc Człowiek Klasyczny. Trzecia część pracy – Implikacje – zawiera podsumowanie dotychczasowych analiz przeprowadzonych przez Autora w poprzednich częściach tekstu, a także uwagę kilka interesujących wniosków do których odniosę się w Uwagach.

    Uwagi

    1. Pomysł porównania koncepcji człowieka w neuroscience z wizjami natury ludzkiej różnych systemów moralnych jest na pewno wart przedyskutowania. Konkretne pytanie jakie się tutaj może pojawić będzie dotyczyło możliwości skonstruowania trzech ujęć natury ludzkiej (klasycznej, scholastycznej i oświeceniowej), które nie będą zbytnimi uproszczeniami. Pisanie o człowieku tylko w kontekście eudajmonii u Arystotelesa może być lekkim zafałszowaniem (zresztą Autor zdaje sobie z tego sprawę pisząc o koncepcji stoików jako lepszej, ponieważ nie dźwiga ona – w przeciwieństwie do Arystotelesowskiej – bagażu metafizycznego. No właśnie, czy na pewno nie dźwiga?
    2. Temat pracy może okazać się nieadekwatny – rozważania o wbudowanych skłonnościach do unikania zachowań zakazanych przez SGG, reciprocity, a nawet o neuronach lustrzanych wskazują na badania z zakresu teorii ewolucji a nie jedynie z neuroscience jak sugeruje tytuł pracy. Być może warto przemyśleć zmianę tytułu na coś takiego: Biological Sciences and Moral Philosophy: Applications and Exaggerations.
    3. W części drugiej pracy, a zwłaszcza w punkcie poświęconym klasycznym filozofom pojawiają się największe luki. Zdecydowanie za mało wyraźnie nakreślony jest tutaj klasyczny obraz człowieka i stosunkowo niejasno opisane zostały problemy wynikające z jego skontrastowania z naukami biologicznymi.
    4. Ostatnia część pracy wydaje się być niespójną z poprzednimi. Trudno zrozumieć dlaczego w tekście o moralności odnaleźć możemy przykłady tzw. philosophy in action w formie: neuroscience based lie detectors i  dyskusji nad charakterem kary w prawie karnym.
    5. Ponadto, uwaga, że prawie każdy system moralny (a więc prawie każdy obraz człowieka) może zostać wsparty wynikami badań empirycznych jest tylko częściowo prawdą. Należy raczej powiedzieć, że twierdzenia moralne różnych systemów mogą odnajdywać potwierdzenie w naukach biologicznych. Nie zmienia to faktu, że jedne mogą być potwierdzane mocniej, a drugie słabiej. Dlatego też obraz człowieka w moralności różnych wieków może być mniej lub bardziej adekwatny z punktu widzenia współczesnej nauki. A to jest już ciekawym wynikiem badawczym.
    Tags: